Një nga vlerat më të spikatura të kësaj përmbledhjeje është mënyra se si ndërtohet rrëfimi. Autorit i mjafton një detaj, një shprehje popullore apo një ngjarje e vogël, për të ngritur mbi të një tregim që i ngjan një tabloje të gjallë. Narrativa është lineare, e kthjellët dhe pa artificë të panevojshme; kjo e bën lexuesin të ndjekë me lehtësi ngjarjen, por njëkohësisht ta përjetojë atë me intensitet emocional. Dialogët janë të natyrshëm, të mbushur me gjuhën e gjallë popullore, duke e sjellë atmosferën e vendit dhe kohës si të ishe dëshmitar vetë.
Thjeshtësia e gjuhës është një tjetër element që i jep forcë tregimeve. Ajo nuk është një thjeshtësi e varfër, por një qartësi që buron nga përvoja e të shkruarit “me zemër në dorë”. Përmes fjalëve të zakonshme, autori arrin të shprehë gjëra të mëdha – dhimbjen, krenarinë, tradhtinë, besën – duke i bërë të prekshme për çdo lexues. Përshkrimet nuk mbingarkohen me zbukurime të tepërta; ato janë të matura, por gjithmonë të ngarkuara me emocion dhe me figuracion të gjallë. Kjo mënyrë e të shkruarit krijon një bukuri të veçantë letrare, ku e përditshmja kthehet në art.
