Poezitë e këtij libri janë një udhëtim nëpër labirintet e dashurisë, kohës dhe shpirtit njerëzor.
Ailda Mëngjesi e përdor poezinë si pasqyrë ku reflekton ndjeshmëri të thella, duke ndërthurur misterin hyjnor me emocionet tokësore. Vargjet janë të ëmbla e të qeta si një mëngjes pranveror, herë të mprehta e therëse si thyerjet e brendshme të njeriut. Dashuria shfaqet si shpëtim e si plagë, si kujtim dhe si ëndërr që nuk shuhet kurrë. Koha, fati dhe besimi i japin poezisë një dimension filozofik, ndërsa muzikaliteti i vargut e bën poezinë të rrjedhë natyrshëm.
Ky libër është një ftesë për të medituar mbi misterin e jetës dhe bukurinë e jetës që shpesh harrojmë të jetojmë.
